ب : احتمال بيدار شدن قبل از صبح را بدهد . مؤلف گويد : در اينجا دو صورت متصوّر است : اوّل : شخص مكلّف در ابتداء شب اختيارا خود را جنب نمود و سپس با دو شرط گفته شده خوابيد و بعد از طلوع صبح بيدار شد . دوّم : آنكه با طهارت خوابيد و در خواب محتلم شد و پس از طلوع صبح از خواب برخاست و خود را جنب ديد . عبارت مرحوم شارح بقرينه ( بشرطيه ) ناظر به صورت اوّل است اگرچه فرض دوّم نيز از نظر حكم مانند آن مىباشد ولى قطعا فرض مزبور از عبارت اراده نشده است . و امّا مدرك اين حكم اخبارى است از جمله خبرى كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 7 ص 38 به اين شرح نقل مىنمايد : محمّد بن علىّ بن الحسين باسنادش ، از ابن ابى نصر ، از ابى سعيد قمّاط انّه سئل ابو عبد اللّه عليه السّلام عمّن اجنب فى شهر رمضان فى اوّل اللّيل فنام حتّى اصبح ؟ قال : لا شئ عليه و ذلك انّ جنابته كانت فى وقت حلال . قوله : فاصبح جنبا : ضمير فاعلى در [ اصبح ] به مكلّف راجع است . قوله : و لا بدّ مع ذلك : مشاراليه [ ذلك ] نيّت غسل مىباشد . قوله : من احتماله الانتباه عادة : ضمير در [ احتماله ] بمكلّف راجع بوده و مشاراليه [ ذلك ] انتباه مىباشد . قوله : و لا احتمله : ضمير فاعلى به مكلّف و ضمير مفعولى به